Cel: Celem przeglądu systematycznego była ocena poziomu przygotowania polskich HCWs w początkowej fazie pandemii COVID 19, ze szczególnym uwzględnieniem narażenia na SARS CoV 2, stosowania środków ochrony indywidualnej (PPE), szkoleń z zakresu zapobiegania i kontroli zakażeń (IPC) oraz szczepień. Dodatkowym celem była ocena rzeczywistego narażenia na COVID-19 w tej grupie zawodowej, wyrażonego poprzez seroprewalencję przeciwciał anty‑SARS‑CoV‑2. Materiał i metody: Zgodnie z wytycznymi PRISMA przeprowadzono kompleksowe wyszukiwanie baz Embase, Cochrane, MEDLINE/PubMed oraz czasopism polskojęzycznych. Do analizy włączono badania obejmujące pracowników ochrony zdrowia w Polsce, które raportowały dane dotyczące seroprewalencji, stosowania PPE, szkoleń IPC lub statusu szczepień przed wdrożeniem krajowego programu szczepień przeciw COVID 19. Kryteria włączenia spełniły łącznie 22 badania. Wyniki: Seroprewalencja wśród HCW wahała się od 6,2% do 70%, mediana 32,9%, co wskazuje na istotne narażenie zawodowe. Deklarowana świadomość zasad kontroli zakażeń była wysoka (78–88%), ale w jednym z badań włączonych do przeglądu jedynie 1,4% respondentów zadeklarowało stosowanie masek w sposób zgodny z wytycznymi WHO. Połowa badanych zgłaszała niewystarczający dostęp do środków ochrony indywidualnej. Poziom szczepień wśród HCWs osiągnęła medianę 85,2% i była istotnie wyższa niż w populacji ogólnej. Wnioski: Analiza gotowości do ochrony pracowników służby zdrowia w Polsce we wczesnej fazie pandemii COVID-19 ujawniła braki zarówno na poziomie systemowym (dostępność środków ochrony indywidualnej, szkolenia z zakresu kontroli zakażeń), jak i w zakresie indywidualnych praktyk ochronnych. Pomimo wysokiego wskaźnika wyszczepienia zapewnienie bezpieczeństwa pracowników opieki zdrowotnej wymaga jednoczesnego wzmocnienia zasobów i środków organizacyjnych, a także wspierania przestrzegania zasad zachowań ochronnych (np. stosowania masek/środków ochrony indywidualnej). Zintegrowane podejście do kontroli zakażeń oraz niezawodna dostępność środków ochrony indywidualnej mają zasadnicze znaczenie dla odporności systemu opieki zdrowotnej w przypadku przyszłych kryzysów.