W Strefie Gazy długotrwała blokada, powtarzające się konflikty zbrojne oraz utrwalone niedobory zasobów przekształciły HIV z zakażenia o niskiej wykrywalności w narastający, słabo widoczny kryzys zdrowia publicznego o charakterze humanitarnym. Przed eskalacją konfliktu w 2023 roku oficjalnie odnotowano około 125 osób żyjących z HIV/AIDS w Palestynie, w tym 50 w samej Gazie; liczba ta wynikała jednak najprawdopodobniej z ograniczonego nadzoru epidemiologicznego, stygmatyzacji i niedostatecznego zakresu testowania, a nie z rzeczywiście niskiej transmisji wirusa. Zniszczenie infrastruktury ochrony zdrowia, przemieszczenie personelu medycznego oraz załamanie łańcuchów dostaw doprowadziły do przerwania ciągłości leczenia i uniemożliwiły skuteczne prowadzenie nadzoru epidemiologicznego. Niedobory terapii antyretrowirusowej, uszkodzenie zaplecza laboratoryjnego oraz przerwanie monitorowania pacjentów zwiększają ryzyko wznowy wiremii, zakażeń oportunistycznych i wzrostu śmiertelności, a także sprzyjają dalszej transmisji HIV. Przeludnienie, ubóstwo, przymusowe przesiedlenia oraz osłabienie systemów zapobiegania i kontroli zakażeń dodatkowo zwiększają podatność populacji na choroby zakaźne. Grupy kluczowe – w tym kobiety w wieku rozrodczym, osoby przyjmujące narkotyki iniekcyjnie oraz społeczności przesiedlone – napotykają istotne bariery w dostępie do profilaktyki i opieki zdrowotnej, a przerwanie opieki prenatalnej zagraża zapobieganiu transmisji wertykalnej (matka-dziecko). Do najpilniejszych działań należą przywrócenie ciągłości dostaw terapii antyretrowirusowej, odbudowa nadzoru epidemiologicznego, integracja świadczeń HIV z opieką medyczną w sytuacjach kryzysowych oraz ograniczanie stygmatyzacji.