Wprowadzenie: Zakażenie Clostridioides difficile (CDI) jest częstym powikłaniem po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych, jednak dane dotyczące czynników ryzyka po przeszczepieniu autologicznym (autoHSCT) są ograniczone. Cel: Celem badania była ocena częstości CDI po autoHSCT oraz jego związku z rozpoznaniem, schematem kondycjonowania i profilaktyką fluorochinolonową (FQP). Materiał i metody: Wykonano retrospektywną analizę 113 procedur autoHSCT wykonanych w jednym ośrodku od września 2020 r. do listopada 2023 r. Chorzy na szpiczaka plazmocytowego otrzymywali kondycjonowanie melfalanem, a chorzy na chłoniaki protokół BeEAM (bendamustyna, etopozyd, cytarabina, melfalan). Profilaktykę cyprofloksacyną zastosowano w 83 procedurach, a w pozostałych 30 nie. Grupy porównano testami nieparametrycznymi, a eksploracyjny model regresji logistycznej z korektą Firtha uwzględniał rok przeszczepienia. Wyniki: CDI rozpoznano po 26 ze 113 procedur (23,0%). CDI występowało częściej u chorych na chłoniaki kondycjonowanych protokołem BeEAM niż u chorych na szpiczaka kondycjonowanych melfalanem (44,4% vs. 18,9%; p = 0,030), a różnica utrzymała się po uwzględnieniu FQP i roku przeszczepienia (OR = 4,25; 95% CI 1,37-13,22). CDI występowało rzadziej po FQP niż bez profilaktyki (18,1% vs. 36,7%; p = 0,046). Po uwzględnieniu wyłącznie przypadków z dodatnim wynikiem toksyn różnica między chłoniakami a szpiczakiem utrzymała się (41,2% vs. 14,4%; p = 0,017), natomiast różnica związana z FQP nie była istotna (15,0% vs. 29,6%; p = 0,150). Nie odnotowano zgonów związanych z CDI. Wnioski: CDI było częstym powikłaniem po autoHSCT, zwłaszcza u chorych na chłoniaki kondycjonowanych protokołem BeEAM. Związek między FQP a CDI nie był spójny i prawdopodobnie wynikał ze zmian praktyki klinicznej w czasie. Wyniki wymagają potwierdzenia w większych, wielośrodkowych analizach